Blog

Dysplazja stawów biodrowych jest jedną z najczęściej występujących chorób ortopedycznych psów. Polegaj na braku dopasowania panewki miednicy i głowy kości udowej co prowadzi do stanów zapalnych, bólu, procesów zwyrodnieniowych.

Jakie są przyczyny powstawania dysplazji?

• genetyczne - predysponowane są głownie rasy psów dużych i olbrzymich szybkorosnących np.: owczarek niemiecki, labrador, mastiff neapolitański, zdarzają są przypadki dysplazji u psów małych i średnich np.: buldog, spaniel, american staffordshire terrier. Nie zawsze brak dysplazji u rodziców naszego psa oznacza, że on będzie zdrowy, ryzyko jest oczywiście mniejsze, ale nadal występuje.
• nieprawidłowe żywienie: układając dawkę pokarmową szczeniąt musimy uwzględniać różne zapotrzebowanie energetyczne pokarmu, różne zapotrzebowanie na składniki mineralne i witaminy, jakość i strawność dawki pokarmowej. Błędem jest podawanie zbyt dużej ilości wapnia, fosforu i witaminy D3. Drugim błędem jest podawanie wysokoenergetycznej karmy. Oba błędy żywieniowe prowadzą do szybkiego wzrostu kości i szybkiego przyrostu na masie co w efekcie obciąża stawy doprowadzając do rozluźnienia i niedopasowania w stawie.
• intensywny trening w okresie wzrostu: w przypadku psów ras dużych zakończenie wzrostu ma miejsce w wieku 14-16 miesięcy. Okres zakończenia kostnienia to 8-10 miesięcy. Prowadząc w tym okresie intensywny trening można doprowadzić u naszego pupila do zbyt dużego obciążenia stawów.

Czy mój pies ma dysplazję stawów biodrowych?

Diagnozę może podjąć lekarz weterynarii na podstawie wywiadu, badania klinicznego, badania ortopedycznego i wykonując badanie dodatkowe jakim jest zdjęcie RTG. Nieprawidłowości w stawie można stwierdzić w bardzo młodym wieku, dlatego warto odwiedzić lekarza weterynarii, który bez znieczulenia a następnie w narkozie zbada psa i określi, czy należy przedsięwziąć działania profilaktyczne.

Objawy, dzięki którym możemy podejrzewać zmiany w obrębie stawów są:

• brak chęci do ruchu
• kulawizna (szczególnie po dużym wysiłku)
• sztywny i chwiejny chód
• potykanie się podczas biegu
• zajęczy bieg (pies odbija się z obu kończyn miednicznych)
• problemy ze wstawaniem i siadaniem
• problemy z wyskokiem
• pozycja leżąca z wyciągniętymi kończynami do tyłu
• wygięcie grzbietu

Jak zapobiegać dysplazji?

Najistotniejsze jest wczesne badanie. Już kilkutygodniowe szczenięta mogą być zbadane i poddane profilaktyce zachowawczej lub operacyjnej. Jeśli badanie kliniczne nie potwierdzi skłonności do dysplazji należy pamiętać o tym by w okresie dorastania dawkować ruch. Treningi te mogą przynieść u psów predysponowanych znaczne zmiany w obrębie stawów. Nie wskazane jest poruszanie się po powierzchniach śliskich, gdzie istnieje prawdopodobieństwo rozjeżdżania się kończyn jest następnym czynnikiem obciążającym stawy. Doskonałym treningiem dla psa jest pływanie, które rozwija wszystkie mięśnie i nie obciąża stawów poprzez wyporność wody.

Podawanie zbilansowanej i dobrej jakości karmy. Nie należy przekarmiać zwierzęcia, a jeśli sami przygotowujemy pokarm, warto udać się do dietetyka, aby pomógł nam ją odpowiednio zbilansować pokarm. Nie stosujmy bez konsultacji witamin i minerałów. Jeśli karmimy psa karmą gotową pamiętajmy, że te dobrej jakości są już odpowiednio zbilansowane pod względem kalorycznym i dodatków mineralno-witaminowych, więc nie trzeba jej uzupełniać. Pies musi mieć zawsze zapewniony stały dostęp do świeżej wody.

Czy dysplazję można wyleczyć?

Po ukończeniu 24 miesiąca życia powinno być wykonane powtórne badanie w kierunku dysplazji, które całkowicie ją wykluczy. Istnieją dwie metody leczenia dysplazji stawów biodrowych: zachowawcze i operacyjne.

Przy leczeniu zachowawczym powinno się zapewnić psu ograniczony trening, lecz musi być on odpowiednio dostosowany do wieku psa i jego rozwoju fizycznego. Leczenie polega na włączeniu do diety preparatów mineralno-witaminowych, w przypadku zmian zaawansowanych podawane są preparaty lub diety zawierające glukozaminę i siarczan chondroityny. Są to też preparaty, które mają działanie przeciwzapalne i wraz z innymi lekami z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych stosowane są przy poważnych zmianach w stawach, szczególnie kiedy już pies cierpi i kuleje. Obecnie na rynku weterynaryjnym są preparatu oparte na przeciwciałach monoklonalnych, które redukują objawy bólowe u zwierzęcia przez 4-6 tygodni.

Jest wiele zabiegów operacyjnych, które w zależności od stopnia zaawansowania dysplazji i rozwoju zwierzęcia lekarz może wykonać. Zabiegi te dotyczą przecięcia lub całkowitego usunięcia mięśnia grzebieniowego.

• Neurectomia - denerwacja torebki stawowej w celu zniesienia bólu.
• Symfizjodeza - zabieg wykonywany w bardzo młodym wieku zwierzęcia, polegający na zahamowaniu wzrostu w spojeniu łonowym i dzięki temu zmianie ukątowania w stawie. Panewka zakrywa głowę kości udowej.
• Potrójna osteotomia miednicy – TPO - zabieg polega na przecięciu miednicy w trzech miejscach w celu zmiany ukatowania krzyżowo-miednicznego i dopasowania powierzchni stawowych. Zabieg jest zabiegiem prewencyjnym tak aby w przyszłości nie doszło do zmian zwyrodnieniowych w stawach biodrowych.
• Endoproteza stawu biodrowego - operacja bardzo często wykonywana u ludzi. Niestety w związku z dużymi kosztami samej protezy stawu biodrowego niewielu właścicieli psów decyduje się na ten zabieg. Wykonuje się go przy zmienionych zwyrodnieniowo-zapalnie stawach i pogorszeniu jakości życia psa.
• Dekapitacja głowy kości udowej - zabieg wykonywany jako ostateczny w leczeniu dysplazji stawów biodrowych. Częściej wykonywany u małych psów w związku z mniejszym obciążeniem kończyn miednicznych. U dużych psów po zabiegu należy wdrażać długotrwałą fizykoterapię. Polega na usunięciu głowy i szyjki kości udowej zmienionej procesem zapalno-wytwórczym.